ค่าโง่โทรศัพท์ - ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

Referring to: ค่าโง่โทรศัพท์ - เจอจนได้

ให้มันได้งี้...

แถมหมดตั้งแต่ 24 พ.ย. แล้ว เพิ่งจะรู้~

SMS เตือนก็ไม่มี

บ้าตาย

คราวนี้จะตั้ง reminder ไว้ละ

(คราวก่อนก็คิดแบบนี้ แต่ชีวิตไร้ระเบียบ ไม่ได้อัพเดทปฏิทินมาเป็นเดือน)

รู้สึก apathetic...

ส่วน blog ดองเค็มนี่... อื่ม... ที่จริงก็กะจะเขียนตั้งแต่เจ้าหนี้ทวงแล้วล่ะ แต่ตั้งแต่สอบเสร็จก็ยังไม่ได้เริ่มอยู่ดี

อารมณ์เดียวกับที่ไม่ได้เช็คโปรโมชั่นนั่นแหละ

...

Life --

Hardest lesson in life...

... To learn not to take loved ones for granted

Memory

Midnight,
Not a sound from the pavement,
Has the moon lost her memory;
She is smiling alone.
In the lamplight
The withered leaves collect at my feet.
And the wind begins to moan.

Memory,
All alone in the moonlight,
I can dream of the old days;
Life was beautiful then.
I remember
The time I knew what happiness was.
Let the memory live again.

Every street lamp seems to beat
A fatalistic warning.
Someone mutters and the street lamp gutters,
And soon it will be morning.

Daylight,
I must wait for the sunrise,
I must think of a new life;
And I mustn't give in.
When the dawn comes
Tonight will be a memory too.
And a new day will begin.

Burnt out ends of smoky days,
The stale cold smell of morning;
A street lamp dies, another night is over,
Another day is dawning.

Touch me,
It is so easy to leave me,
All alone with the memory
Of my days in the sun.
If you touch me,
You'll understand what happiness is.

Look, a new day has begun...

Life drains from us like water in cupped hands.

#Sigh#

August 20 1:33 AM

ก็... ไม่มีอะไร... แต่สัญญาไว้แล้วว่าจะมาโพสท์

รูปทริปก็โพสท์แล้วนิดหน่อย... (เท่านั้นแหละ) ส่วนที่บอกว่าจะบ่นข่าวหน้า 15 ที่ จริงก็ไม่มีอะไรหรอก อันนี้ก็มีแต่ประเด็นที่น่าสงสัยว่า ข้อสอบเอ็นทรานซ์ ออกเกินหลักสูตรจริงหรือ? หรือว่าโรงเรียนสอนครบตามหลักสูตรหรือเปล่า? หรือโรงเรียนสอนเกิน ข้อสอบก็ออกเกิน เราเลยไม่รู้?

ช่างเถอะ เรื่องนี้ขี้เกียจพูดแล้ว...

เมื่อวันพุธ เพิ่งสังเกตว่าสัญญาณไฟคนข้ามมันเปลี่ยนใหม่ เป็นเวลาคนเดินสีเขียวแล้วดุ๊กดิ๊กได้... แต่ก็ยังต้องรอรถว่างทั้งสองข้างถนนถึงจะเขียวให้ แม้ว่าจะมีไฟตรงกลางถนนอยู่ดี...

แต่พูดถึงปัจจุบัน...

อาการไม่ค่อยดีตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้ว... เพิ่งวันศุกร์เย็นก็ดันรู้สึกไม่อยากให้ถึงวันจันทร์ซะละ... เตร็ดเตร่ไร้สาระอยู่ในคณะถึงหกโมงกว่าจะกลับบ้าน... (นิสัยเก่าตอน ป.5) รู้สึกอยากหยุดเวลา... ไม่ต้องคิดถึงอนาคต... ไม่ต้องคิดถึงอดีต หรืออะไรทั้งสิ้น... แต่ก็... รู้อยู่ว่าสิ่งเดียวที่ทำได้คือยอมรับความจริง...

ไปนอนดีกว่า... ใครจะรู้เช้าวันใหม่จะพาความสดใสอะไรมาให้ได้บ้าง...



Don't let die inspirations.

One Rotten Day

วันนี้เป็นวันหนึ่งที่มีสิ่งไม่สบอารมณ์มากมาย...

แต่เอาเถอะ...

บางทีมันอาจจะเป็นอารมณ์ของเราเองที่ไม่สบกับสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น?

อย่างน้อยเราก็ยังมีครอบครัวที่เรารัก และรักเรา

อย่างน้อยชีวิตของเราก็ยังมีความสุขกว่าผู้คนบนโลกอีกมากมาย

อย่างน้อยพรุ่งนี้ก็คงสดใสกว่าวันนี้...

 ป.ล. ถึงโต๊ะ lab 26: ไม่ให้ยืม Netter แล้วนะ

เซ็ง...

เสียเวลาเปล่าจริง ๆ...

รู้งี้เอาเวลาซ้อมไปนั่งอ่าน upper limb ดีกว่า

ผ่านนี่เลี้ยง 20 คนแรกที่เข้ามา comment เลย...